Ook in Dordrecht haalden inwoners in de negentiende eeuw hun drinkwater gewoon uit de gracht. Na opnieuw een cholera‑epidemie besloot de gemeenteraad in 1881 een eigen waterleidingbedrijf op te richten: de Hoogdrukwaterleiding. Via een lange leiding werd relatief schoon water uit het Wantij aangevoerd, waardoor zelfs de armste huishoudens toegang kregen tot vers drinkwater. Door toenemende vervuiling van het rivierwater kwam deze inname echter steeds meer onder druk te staan. In de jaren dertig besloot de gemeenteraad daarom over te stappen op grondwater. De uitvoering liep door de Tweede Wereldoorlog vertraging op, maar in 1946 startte de grondwaterwinning. Al snel voorzag de nieuwe bron in zo’n 70% van de watervraag.

De drinkwatervoorziening in Schiedam kende een lange aanloop. Jarenlang werd vergaderd over manieren om de stad en haar jeneverbranderijen van schoon water te voorzien, maar een gezamenlijk besluit bleef uit. In 1883 besloot de gemeente de voorziening zelf ter hand te nemen en een voor die tijd zeer moderne waterzuivering te bouwen. Deze installatie werd vanaf 1886 door de gemeente geëxploiteerd en vormde het begin van de Schiedamse drinkwatervoorziening.

Net als de steden langs de Nieuwe Waterweg moesten ook de dorpen in de Hoeksche Waard de grote rivieren als drinkwaterbron gebruiken. Op 11 juli 1888 verleende de gemeente Oud‑Beijerland concessie aan de N.V. Oud‑Beijerlandsche Hoogdruk Waterleiding Maatschappij om water uit het Spui in te nemen en via leidingen te distribueren. De marinebasis in Hellevoetsluis werd al snel een belangrijke afnemer, maar veel dorpen sloten zich pas later aan. Heinenoord werd bijvoorbeeld pas in 1910 vaste klant. Goudswaard, Piershil en Nieuw‑Beijerland kochten water in bij de maatschappij en richtten in 1950 de "Drinkwatervoorziening Hoeksche Waard West" op, die het ingekochte water lokaal distribueerde.

De drinkwatervoorziening in Maassluis was lange tijd een hoofdpijndossier. In 1890 werd de particuliere Maassluische Waterleiding Maatschappij opgericht, die een beeldbepalende watertoren bouwde maar water van matige kwaliteit leverde. De inname vond namelijk stroomafwaarts van Rotterdam plaats, inclusief alle geloosde afvalstoffen. In 1922 nam de gemeente Maassluis het drinkwaterbedrijf over, maar daarmee waren de kwaliteitsproblemen nog niet opgelost. In 1935 werd zelfs een waterboot aangeschaft om het eigen drinkwater te mengen met schoner water van elders.

De westkant van de Hoeksche Waard beschikte dankzij de Oud‑Beijerlandsche Hoogdruk Waterleiding Maatschappij al sinds 1888 over drinkwater, maar in het oosten liet een voorziening langer op zich wachten. In 1915 richtten ’s‑Gravendeel en Strijen samen de “Drinkwaterleiding voor de gemeenten ’s‑Gravendeel en Strijen” op; Numansdorp sloot zich een jaar later aan. De leiding nam water in uit de Dordtse Kil. Omdat inname tijdens laagwater onmogelijk was, bouwde men bij de watertoren een bezinkvijver waarin tijdens vloed water kon worden verzameld.

De gemeente Delft begon in 1887 met het winnen van drinkwater in de duinen van Monster, maar al snel bleek dat de zoetwatervoorraad daar te snel afnam om de stad blijvend te kunnen voorzien. In 1918 besloot Delft daarom over te schakelen op Rotterdams drinkwater, dat via een pijpleiding werd aangevoerd. De gemeenten Monster, Naaldwijk, De Lier en Wateringen grepen hun kans en namen de duinwinning in Monster over. In 1922 richtten zij de N.V. Westlandsche Drinkwaterleiding Maatschappij op, waaraan later ook andere Westlandse gemeenten deelnamen.

Inwoners van Goeree‑Overflakkee waren lange tijd aangewezen op regentonnen en waterputten; in droge zomers moest drinkwater zelfs per schip worden aangevoerd. Al in 1907 lieten de burgemeesters proefboringen uitvoeren in de duinen bij Ouddorp, maar pas in 1929 bereikten de dorpen overeenstemming over samenwerking. Dat jaar werd de Stichting De Drinkwaterleiding Goeree en Overflakkee opgericht. Enkele jaren later begon de bouw van een pompstation op de grens van de Middel‑ en Oostduinen, ten noorden van Goedereede. In Den Bommel verrees een watertoren en in 1934 werd de drinkwaterwinning feestelijk geopend. De belangstelling was zo groot dat de winning al snel moest worden uitgebreid en een tweede watertoren volgde.

Vanaf het midden van de jaren veertig kampte de Kilwaterleiding in de Hoeksche Waard met leveringsproblemen: de vraag was groter dan het aanbod. Daarom begon men, met wisselend succes, grondwater te winnen langs de Kil; een aantrekkelijk alternatief voor het steeds sterker vervuilde rivierwater. Door toenemende kwaliteitsproblemen van het oppervlaktewater werd die afhankelijkheid steeds groter. In 1965 stapte de Kilwaterleiding volledig over op grondwaterwinning en werd het bedrijf omgedoopt tot Stichting Bronwaterleiding Hoeksche Waard (BWL). In 1966 nam de stichting de Oud‑Beijerlandsche Hoogdruk Waterleiding Maatschappij over; in de jaren daarna traden andere gemeenten toe. Vanaf 1970 leverde de BWL drinkwater aan de hele Hoeksche Waard.

Onder druk van de provincie groeide het voorzieningsgebied van het Waterleidingbedrijf Zuid‑Holland Zuid snel. Vooruitlopend op een fusie verzelfstandigden Schiedam, Vlaardingen, Maassluis en Delft hun drinkwaterbedrijven. In 1993 en 1994 werden deze gemeentelijke waterleidingen opgenomen in het Waterleidingbedrijf Zuid‑Holland Zuid. Ook de N.V. Westlandsche Drinkwaterleiding Maatschappij sloot zich aan. Vanaf 1994 gingen de samengevoegde bedrijven verder onder één naam: N.V. Waterbedrijf Europoort.

Waterbedrijf Europoort en het Zeeuwse Delta Nutsbedrijven kregen begin deze eeuw te maken met vergelijkbare uitdagingen: een groeiende bevolking, een toenemende industrialisering en daarmee een steeds grotere druk op de beschikbaarheid van drinkwater. Gaandeweg groeide het besef dat alleen een bundeling van krachten een toekomstbestendig waterbedrijf kon opleveren. In 2005 besloten beide organisaties daarom te fuseren tot Evides Waterbedrijf. De naam ‘Evides’ verwijst naar het evidente, het heldere, maar ook naar la vie: het leven zelf, waarvoor water een onmisbare basis is.